nu echt thuis in Frankrijk

Na een zeer voorspoedige reis door een bijna wit Frankrijk, ben ik dan nu weer op mijn eigen stekkie.

wat een verschil en niet alleen de temperatuur!!!

Ik ga gauw aan de slag met mijn foto's en ik zal het werk van Doingood zeker blijven volgen want dat zij daar goed bezig zijn dat heb ik wel gezien.

Alle vrijwilligers die nog aan het werk zijn of gaan werken heel veel succes, ga zo door.

Heel veel groeten Lia

Ik blijf boffen

Weer veilig thuis waar ik een warm welkom vindt bij Toos. Maar daarvoor bof ik vreselijk.

In het vliegtuig ontmoet ik een nichtje met haar man, ze zitten een rij achter mij, wij kijken elkaar stomverbaasd aan, ze hebben een week vlakbij mij in een hotel gelogeerd en eerst een lange safari gemaakt. Ze bieden me aan me met koffers en al zo bij mijn moeder af te leveren. Wat een luxe, geen gesjouw, geen koude stations!!

We zaten om 11.00 uur bij Ma aan de koffie, waar ik mijn uitgeprinte verslagen vindt. Dank jongens daarvoor, zo heeft Ma me toch een beetje kunnen volgen.

Het afgelopen weekend heb ik nog van alles beleefd.
Eerst zaterdag met Niels, Iris en Winne naar de Gedi-ruines, prachtig bewaarde overblijfselen in de jungle van een eeuwenoude nederzetting, hebben 3000 mensen gewoond en er waren ooit 8 moskeeen.

Zondag 's ochtends naar het strand voor de laatste aankopen.

's Middags definitief afscheid van Madam Mary die nog wat cadeautjes voor me heeft, wat een prachtvrouw is dit. Ze zet zich voor 200 % in voor 'haar' kinderen. Ondanks alle leed dat ze ziet blijft ze optimistisch en doet er wat aan. Het was een voorrecht met haar te mogen werken en ik ben blij dat ik kennis heb gemaakt met dit stukje leven dat er ook is. Of en in hoeverre mijn werk zinvol is geweest zal ik nooit echt weten, maar ik heb er al met al een goed gevoel over en ben blij met deze ervaring.

Dan het afscheid van de huisgenoten, met de meeste heb ik een heel fijn contact gehad enik zal ze blijven volgen via hun weblog, wantdeze jongelui zijn echtekanjers.

afscheid van de school

En dan is het ineens zopver!!!

Afscheid nemen van de school, ondanks dat iedereen zei verdrietig te zijn dat ik wegging is het een groot feest geworden. Er werd gedanst en gezongen en zelfs lekker gegeten. Ik had voor rijst gezorgd en dat vinden de kinderen een traktatie. Wat een hoeveelheden gaan er dan door, ongelooflijk. Meer dan 300 kinderen in een rij met een bordje en opscheppen maar. Ik had ook nog voor iedereen een klein snoepje en dat was helemaal prachtig, zelfs de grotere kinderen zijn daar blij mee. Heel veel kinderen hadden een tekening gemaakt. Er werden allerlei toespraken gehouden, kortom een ontroerend en fijn afscheid waar ik met plezier en een beetje weemoedig op terugkijk. Niels heeft er een filmpje van gemaakt waar de sfeer uitspreekt erg leuk.

Nu nog twee dagen in de hitte en dan naar de kou van Nederland, als ik voor de zoveelste keer mijn gezicht met en zakdoekje afdroog kan ik daar toch wel naar verlangen. Maar op het station straks zal ik het best koud hebben.

Helaas kom ik maandagochtend pas aan dus van schaatsen in het weekend zal niets komen.

Hoop velen van jullie gauw te zien en dank voor de leuke reacties en het volgen van mijn belevenissen.

\Warme groeten Lia

safari

Weer terug van de safari. Ik heb wel weer heel wat beleefd. Gelukkig heeft Mombassa inmiddels weer stroom dus kan ik er het e.e.a. over vertellen.

Op safari heb ik olifanten, zebra's, giraffen, struisvogels, een hyena, gnoe's, wrattenzwijnen, gazellen, impala's en girafgazellen gezien. Ik heb er wel wat voor over moeten hebben. De tocht op zich is erg moeilijk verlopen. Wel heb ik in prachtige lodges geslapen en lekker gegeten. De afstanden tussen de twee parken die ik bezocht hebben waren veel te groot. Toen we eenmaal in het tweede park waren heeft onze chauffeur een slapende Massai aangereden, de chauffeur is toen moeten vluchten en is naar de politie van het park gegaan. Toen werden we na een uurtje in het park geweest te zijn door de 'echte' politie opgehaald en naar het bureau gebracht. Gelukkig was het ongeluk gebeurd toen wij niet in de bus zaten dus mochten we onder politiebegeleiding naar de lodge terug.De volgende dag twee uur op de nieuwe chauffeur zitten wachten, maar wel met uitzicht op de Kilamajaro, prachtig dus, maar van dieren kijken kwam toen niet veel meer omdat het te laat op de dag was om bijvoorbeeld nog de leeuw, leopard o.d. te zien. Erg jammer. Want we moesten dik 500 km terugrijden. Gelukkig voor een groot deel op een redelijk fatsoenlijke weg wat niet van de vorioge dag gezegd kan worden toen zijn we 5 uur lang door elkaar geschud, omdat de chauffeur een 'short cut' in gedachten had. Kortom ik koester de foto's die ik genomen heb, ik hoop dat ze mooi zijn ook op het grote scherm.

Maandag weer naar school geweest een beetje brak maar het enthousiasme waarmee ik word begroet vergoed veel. De kinderen zijn vrolijk, leergierig, lawaaig, lief en ze willen je steeds aanraken. De sfeer is erg leuk.

Dan dus geen stroom gedurende een middag, avond en nacht, nu weer wel stroom maar weer geen water. Och ja dit is Kenia. Ik ben wel de hele dag vuil en denk dat ik wel even moet weken om dat er weer af te krijgen.

Vandaag heeft een jong Duirts stel dat ik op de safari ontmoet had de school bezocht, ze werden ook heel hartelijk ontvangen en ze waren erg onder de indruk. Ze hebben beloofd te proberen contact te leggen tussen haar school en de Vilwake school, wie weet wat daar ooit uit kan voortkomen.

Zoals te zien aan de lengte van mijn verslag zit ik nu lekker 'thuis' te schrijven omdat een andere vrijwilligster zo lief is mij haar computer met internet ter beschikking te stellen.

.

stuk beter

en nu op safari

Even een berichtje dat mijn werkweek er op zit. Morgenochtend ga ik op safari. Iedereen in mijn omgeving vind dat ik dat moet doen en daar luister ik dan ook graag naar. En safari is het swahili woord voor reis, dus hoop ik jullie maandag een pracht resiverhaal te kunnen melden.

Dan nog een week en dan zit het er al weer op. Ik zal het lastig vinden om van de kinderen afscheid te nemen, ze zijn zo enthousiast en ze zingen zo prachtig, dat ontroerd me iedere keer weer.

Maar nu even onderdompelen in wat luxe, gewoon een werkende douche en wellicht ook constante electriciteit, zodat de ventilator het doet want die kan ik node missen, ik verlies hier liters vocht per dag.

We gaan het volgende avontuur aan.

dan is het alweer de 3e week

Woensdagmiddag de derde week, ze doen hier niet aan woensdagmiddag vrij overigens. Het is gewoon de hele week doorwerken, alhoewel het tempo erg laag ligt, er gaat veel tijd zitten in het overschrijven van het boek, eerst door mij op het schoolbord dan door de kinderen in hun schriftjes. Ook is er bij tijd en wijle complete chaos in de klas, je weet niet wat je meemaakt. Af en toe moet ik heel erg streng zijn, maar dan bedenk ik me maar dat het voor hun bestwil is, ze moeten echt onderwijs krijgen. Vanmiddag aan de oudste meisje sexsuele voorlichting gegeven. Het gebruik van een condoom uitgelegd en wat daar bij komt kijken. Wel heb ik ze op het hart gedrukt dat ze NEE mogen zeggen, want dat het om hun lijf en leven gaat. Ik weet niet of ze er wat van meepikken, maar al is er maar een.

Maandag ben ik naar Blessed Camp geweest (zie webpagina van Dooing good, link hier ergens).

Het is een oude leprakolonie waar de mensen nu verzorgd worden en de kinderen onderwijs krijgen, het is een heel eind weg van Mombasa, erg interessant. Roosmarijn was daar ook en samen met haar en Niels ben ik even naar het ziekenhuis geweest want mijn voet was behoorlijk pijnlijk en ik heb vreemde plekken uitslag op mijn gezicht en armen. De hospita (Mamma Jane) van Roosmarijn heeft me snel door een dokter in haar pauze laten helpen. Een handvol medicijnen en die lijken te helpen, hoop dat dat doorzet.

Nu naar huis waar ik hopelijk voor het eerst sinds het weekend een douche kan nemen.

weekend zit er al weer op

Ng even wat antwoorden geven op vragen van jullie. Dank voor alle reacties vind ik erg leuk.

Het lesgeven gaat in het Engels net als de kerkdienst, er zitten dan heel veel kinderen gewoon met de blik op oneindig want ze begrijpen er nog niet veel van. Afgelopen vrijdag een jongen geprobeerd uit te leggen wat tegenwoordige en verleden tijd is, dat ging dus echt niet en voor het eerst heb ik een mede leerling erbij gehaald om het hem uit te leggen, dat soort dingen doe ik in de pauze anders houdt het de klas te lang op. Deze knul hoort niet in 'Standard 3' thuis maar anders haalt zijn vader hem van school en moet ie gaan werken en dat wil Madam Mary voorkomen, dus bijles in de pauze. Rekenen doe ik met echte munten en dat vinden ze prachtig.

Overigens gaat hier alles in het engels, vandaag naar een safaripark hier vlakbij geweest en ook daar alles in het Engels. We liepen daar door een soort jungle en kwamen dan giraffen en nijlpaarden tegen. Het is een groot park en dan ontdek je dus echt de dieren, leuk en spannend, maar het haalt het niet bij de echte safari volgens mijn resigenoten, maar het leverde wel leuke foto's op.

Mijn voet gaat wat beter, lopen gaat weer, pijnstillers zijn dan nog wel een uitkomst, stil zitten gaan we hierna wel weer doen. En een lekkere douche nemen, koffie drinken, wijntje pakken en vooral een boterham met echte kaas.